We raken verwend...

Verwend met de Disney-sfeer en de high-tech van Universal, vonden we Seaworld duidelijk het minste park. Een wat kale bedoening, geen muziek, en voor dingen zoals een locker die in de andere parken gratis zijn, moet je in Zeewereld apart betalen. Dieptepunt was een staaltje nationalisme waar we tot nu toe aardig van verschoond waren gebleven, bij de Shamu-de-orka-show. Will everyone with family fighting for our freedom in the middle-east please stand-up, give them a supporting applause, zoiets. Dit soort politieke uitingen geeft de volle tribunes een iets ander sfeertje. Berlijn 1936 was er niks bij. Zo begrijp je ook meteen waarom die orka's er af en toe eentje beetpakken.

Ondanks dit alles had Seaworld wel de coolste ride tot nu toe. De Manta (niet gesponsord door Opel) is een achtbaan waar je niet in een karretje op de rails zit, maar in een tuigje eronder bengelt. Je ligt horizontaal zodat de grond op je afkomt, en bij een looping zie je even alleen maar blauwe lucht. Heel apart en uiteraard durfden alleen Rob en Jeroen hiervan te genieten. Yurian ging onder zachte dwang eindelijk weer eens mee in een ride, deze splash durfde hij wel aan. Groot was zijn opluchting toen het weer voorbij was, het was alleen wel vreemd dat het karretje weer naar boven ging... voor een tweede splash. Nu is het definitief gebeurd met zijn lef, zelfs in de kinderachtbaan sprong hij op het allerlaatste moment uit de rij.

Vandaag staat het laatste park dat we nog niet bezocht hebben op het programma, Island of Adventure ofwel Universal 2 zoals de kids het samenvatten.

Groeten vanuit een eindelijk iets koeler Clermont, 8.00 uur, 20 graden (wordt 29).

Op zijn kant, onder de rails, in de Manta weet je niet wat boven en onder is...